‏متن زیر سروده های امام خمینی(ره) و مقام معظم رهبری است؛ بیت اول سروده‏ی امام (ره) و بیت بعدی سروده‏ی مقام معظم رهبری است که در جواب آن ها  است:

*من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم                       

چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم

 تو که خود خال لبی از چه گرفتار شدی                       

 تو طبیب همه ای از چه تو بیمار شدی

*فارغ از خودشدم و کوس «انا الحق» بزدم                    

همچو منصور خریدار سردار شدم

تو که فارق شده بودی ز همه کان و مکان                   

 دار منصور بریدی همه تن دار شدی

*غم دلدار فکنده است به جانم شرری                        

 که به جان آمدم و شهره بازار شدم
 :عشق معشوق و غم دوست بزد بر تو شرر                 

 ای که در قول و عمل شهره بازار شد

*درمیخانه گشایید به رویم شب و روز                          

که من از مسجد و از مدرسه بیزار شدم
مسجد و مدرسه را روح و روان بخشیدی                     

وه که بر مسجدیان نقطه پرگار شدی

*جامه زهد و ریا کندم و بر تن کردم                             

خرقه پیر خراباتی و هشیار شدم
خرقه پیر خراباتی ما سیره توست                             

 امت از گفته در بار تو هشیار شدی

*واعظ شهر که از پند خود آزارم داد                              

از دم رند می آلوده مددکار شدم
واعظ شهر همه عمر بزد لاف منی                             

دم عیسی مسیح از تو پدیدار شدی

*بگذارید که از میکده یادی بکنم                                  

من که با دست بت میکده بیدار شدم

یادی از ما بنما ای شده آسوده ز غم                        

 ببریدی ز همه خلق و به حق یار شدی

 با تشکر از :  komeil_fa84@yahoo.com

یا حق !!

       غذا را پخش کرده اند . سر و صدای "قاشق" از همه جای حسینیه بلند است . حسینیه ی ۶۰ متری که ۱۵۰ نفر در آن نماز خوانده اند . حتی الان که در حال خوردن هستند هم نمیشود از میانشان بدون لگد کردن دست ها و پاها و برخورد با جنازه ها گذشت . خودم را به آبدار خانه می رسانم . "قاشق ، قاشق ، زود" ، "دست جاوید است" . برمی گردم . جاوید را نگاه میکنم . ۶۰-۷۰ تا قاشق به دست دارد و چون گرسنگی برش غلبه کرده است ، هیچ تلاشی برای قاشق رساندن به مردم گرسنه نمی کند . "کمه" . قاشق ها را می آورد . دو مشت برمی دارم و از جایی که اولین غذاها را دادند شروع می کنم . پخش کردن قاشق در آن شرایط مثل صحبت کردن با دهان پر است . پسر کوچکی به سمتم می آید ، مشتی از قاشق ها را بهش می دهم . تمام حواسم به این است که هر چه سریع تر قاشق ها را به گرسنگان برسانم . پسر را می بینم . قاشق ها را تعارف می کند . "این جا که عروسی نیست ، خودت بده بهشان ." رویم را برمی گردانم . قاشق هایم در حال اتمام است . از علی مشتی قاشق می گیرم . همه قاشق دارند . پسشان می دهم . می روم سمت آبدارخانه که غذایی برای خودم بگیرم . از ته حسینیه ندای "آب" گرسنگیم را می کشد . "آب ،آن طرف است ، در آبدارخانه ی دمه در".به سمت آبدارخانه می رود . چندین هزار سوار جلویش ایستاده اند . ندای "عمو آب" یک لحظه راحتم نمی گذارد . "آب مهریه ی زهراست" ، به سختی خودم را به نهر می رسانم . پارچی یافته ام ،پرش می کنم .بزرگ است و طبیعتا موقع پرآبی سنگین . به این فکر می کنم که می توانم یک دستی بگیرمش؟ هر چه هست ، از مشک که سنگین تر نیست. به آب نگاه می کند ، به لبان نزدیک می کند و با باز کردن مشتش همه را به آغوش فرات می سپارد .مشتم را گره می کنم. مبلغی آب بسیار خنک و کمی آب شیر ، دو لیوان به دست می گیرم . روی مرکب جاگیر می شود . حرکت می کند به سمت خیام . از آبدارخانه بیرون می روم . سیل "آب" است که به سویم پرتاب می شود. باران تیر است که بهش هجوم می آورد . لیوانی به دست راستش برخورد می کند . تیر دیگری به دست دیگری می دهم . پارچ را در دهانم می گیرد. چشمانش دیگر جایی را نمی بینم . غرق اشک است . داغ مردمان تشنه ی برادر راحتم نمی گذارد. و تیر آخر دلم را پاره می کند ...

یا حق !!

     بالاخره ما هم ایشالله مشهدی خواهیم شد . اینقدر الحاح کردیم که دلشون برامون سوخت . در هر حال دمشون گرم .

     اینم یه شعر دیگه از آقا که قولشو داده بودم :

حرفی بگو و از لب خود کام ده مرا ...........................ساقی ، ز پا فتاده شدم ، جام ده مرا

فرسوده دل ز مشغله ی جسم و جان بیا..................بستان ز خود ، فراغت ایم ده مرا

رزق مرا حواله به نامحرمان نکن..............................از دست خویش باده ی گل فام ده مرا

بوی گلی مشام مرا تازه می کند............................ای گلعذار ، بوسه به پیغام ده مرا

بنما تبسمی و خزانم بهار کن.................................ای نخل بارور ، گل بادام ده مرا

عمرم برفت و حسرت مستی ز دل نرفت...................عمری دگر ز معجزه ی جام ده مرا

ای عشق ، شعله بر دل پر آرزو بزن..........................چندی رهایی از هوس خام ده مرا

جانم بگیر و جام می از دست من مگیر.....................ای مدعی هر آنچه دهی نام ده مرا

مرغ دلم به یاد رفیقان به خون تپید..........................یارب امید رستن از این دام ده مرا

بشکفت غنچه ی دلم ای باد نوبهار..........................خندان دلی بسان "امین"وام ده مرا

یا حق !!

مادرت بي قرار و منتظر است                         از زماني كه جام غم نوشيد

از  زم‍‍‍انی  كه   دومي   در  را                        جاي  تكريم  با  لگد  كوبيد

از زماني كه ميخ و آتش و درد                       بوسه  گاه  رسول را  بوسيد

از زماني كه  پيش  چشم  علي                      فاطمه  اوفتاد  و  حيدر  ديد

از  زماني  كه نيمه شب  بود  و                      پاي حيدر چو  بيد مي لرزيد

از  زماني  كه  چاه  بود  و  علي                     چشم مولا  سرشك مي باريد

 شايد اين جمعه بيايد ....... شايد

از وبلاگ : یک جرعه ملکوت

لا تخیب مسئلتی