من از این  فاصله ی دور کمی می ترسم

من از این لحظه ی ناجور کمی می ترسم

 تو چنان بافته ای رج به رج این حادثه را

که من از بازی این تور  کمی می ترسم

 من از این خواب بلندی که برایم دیدی

یعنی از بودن در گور کمی می ترسم !

 در اتاقی که پراز سایه ی تنهایی ام است

گاهی از  ریزش یک نور کمی می ترسم

 همه ی آینه از چهره ی من پر شده است

من از این  آدم مشهور  کمی می ترسم

 به خدا خط به خط این نامه پر از دلتنگی ست

تو نفهمیدی  و این جور  کمی می ترسم

 برو  بگذار که با خاطره ها  خوش باشم

من از این فاصله ی دور کمی می ترسم ...

 ناهید نوری

نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم       

در اين سراب فنا چشمه حيات منم

وگر به خشم روی صد هزار سال ز من

بعاقبت بمن آيی که منتهات منم

نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی

که نقشبند سراپرده رضات منم

نگفتمت که منم بحر و تو يکی ماهی

مرو به خشک که دريای با صفات منم

نگفتمت که چو مرغان بسوی دام مرو

بيا که قوت پرواز و پر و پات منم

نگفتمت که تو را ره زنند و سرد کنند

که آتش و تپش و گرمی هوات منم

نگفتمت که صفتهای زشت در تو نهند

که گم کنی که سرچشمه صفات منم

فکر کنم هوشنگ ابتهاج !

نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد
آواره عشق ما آواره نخواهد شد
آن را که منم خرقه عریان نشود هرگز
وان را که منم چاره بیچاره نخواهد شد
آن را که منم منصب معزول کجا گردد
آن خاره که شد گوهر او خاره نخواهد شد
آن قبله مشتاقان ویران نشود هرگز
وان مصحف خاموشان سی پاره نخواهد شد
از اشک شود ساقی این دیده من لیکن
بی نرگس مخمورش خماره نخواهد شد
بیمار شود عاشق اما بنمی میرد
ماه ار چه که لاغر شد استاره نخواهد شد
خاموش کن و چندین غمخواره مشو آخر
آن نفس که شد عاشق اماره نخواهد شد

مولانا

نالم از دست تو ای ناله که تاثیر نکردی
گر چه او کرد دل از سنگ ، تو تقصیر نکردی
شرمسار توام ای دیده ازین گریه‌ی خونین
که شدی کور و تماشای رخش سیر نکردی
ای اجل گر سر آن زلف درازم به کف افتد
وعده هم گر به قیامت بنهی دیر نکردی
وای از دست تو ای شیوه‌ی عاشق‌کش جانان
که تو فرمان قضا بودی و تغییر نکردی
مشکل از گیر تو جان در برم ای ناصح عاقل
که تو در حلقه‌ی زنجیر جنون گیر نکردی
عشق همدست به تقدیر شد و کار مرا ساخت
برو ای عقل که کاری تو به تدبیر نکردی
خوشتر از نقش نگارین من ای کلک تصور
الحق انصاف توان داد که تصویر نکردی
چه غروریست در این سلطنت ای یوسف مصری
که دگر پرسش حال پدر پیر نکردی
شهریارا تو به شمشیر قلم در همه آفاق
به خدا ملک دلی‌نیست که تسخیر نکردی

شهریار

چه ساده روبروي من ، نشسته آه مي كشي
و روي عشق سبزمان خط سياه مي كشـی
تمام لحظـه هاي مـن در التهـاب مـاندنت
ولي تو راه رفـته را ، به كـوره راه مي كشی
غـرور را نديده اي درون چشـمهاي مــن
مرا چه تلخ و غمزده به قعر چاه مي كشـی
سحر سكوت مي كند ، تو رهسپار غربتـي
نگـاه خيره ی مـرا به سـوي مـاه مي كشـی
مرور را نشانده اي به جاي لمس لحظـه ها
تو صـولت غروب را به اشـتباه مي كشـی
چـــه انتظـار مبهـمي براي پركشـيدنم
تكيـده روبروي من ،نشسته آه مي كشـي
شقايق افشار

تاج از فرق فلک برداشتن
جاودان آن تاج بر سر داشتن
در بهشت آرزو ره یافتن
هر نفس شهدی به ساغر داشتن
روز، در انواع نعمت ها و ناز
شب بتی چون ماه در بر داشتن
صبح، از بام جهان چون آفتاب
روی گیتی را منور داشتن
حشمت و جاه سلیمان یافتن
شوکت و فر سکندر داشتن
تا ابد در اوج قدرت زیستن
ملک هستی را مسخر داشتن
بر تو ارزانی که ما را خوشتر است
لذت یک لحظه مادر داشتن

زهی سعادت من کِم تو آمدی به سلام

خوش آمدی و علیک السلام و الاکرام

قیام خواستمت کرد عقل می گوید

مکن که شرط ادب نیست پیش سرو قیام

اگر کساد شکر بایدت دهن بگشای

ورت خجالت سرو آرزو کند بخرام

تو آفتاب منیری و دیگران انجم

تو روح پاکی و ابنای روزگار اجسام

اگر تو آدمیی اعتقاد من این است

که دیگران همه نقشند بر در حمام

تُنُک مپوش که اندام های سیمینت

درون جامه پدید است چون گلاب از جام

از اتفاق چه خوش تر بود میان دو دوست ؟

درون پیرهنی چون دو مغز یک بادام

سماع اهل دل آواز ناله ی سعدی است

چه جای زمزمه ی عندلیب و سجع حَمام

در این سِماع همه ساقیان شاهد روی

بر این شراب همه صوفیان درد آشام

سعدی

ستاره دیده فرو بست و آرمید، بیا
شراب نور به رگ های شب دوید بیا
زبس به دامن شب اشک انتظارم ریخت
گل سپید شکفت و سحر دمید بیا
شهاب یاد تو در آسمان خاطر من
پیاپی از همه سو خط زرد کشید بیا
ز بس نشستم و با شب حدیث غم گفتم
ز غصه رنگ من و رنگ شب پرید بیا
به وقت مرگم اگر تازه می کنی دیدار
به هوش باش که هنگام آن رسید بیا
نیامدی که فلک خوشه خوشه پروین داشت
کنون که دست سحر دانه دانه چید بیا
امید خاطر"سیمین" دلشکسته توئی
مرا مخواه از این بیش ناامید بیا
سیمین بهبهانی

دریا و من چقدر - شبیهیم گر چه باز

من سخت بی قرارم و او بی قرار نیست

با او چه خوب می شود از حال خویش گفت

دریا که از اهالی این روزگار نیست

امشب ولی هوای جنون موج می زند

دریا سرش به هیچ سری سازگار نیست

ای کاش از تو هیچ نمی گفتمش – ببین

دریا هم این چنین که منم بردبار نیست

محمد علی بهمنی

این شعر غزل است و من فقط همین چند بیت را در دسترس داشتم .

به یاد او

             لابد می دونی که چند وقتی می شه به کمانچه علاقه مند شدم . جریانش رو هم شاید برات گفته باشم . از اونجا شروع شد که یه شب در حین گوش دادن آلبوم "فریاد" استاد شجریان احساس کردم کمانچه ی استاد کلهر داره منو خفه می کنه . بی خیال کارم شدم و با دقت بیشتری گوش دادم . از اونجا بود که فهمیدم اون چیزی رو که یک سال بود دنبالش می گشتم رو پیدا کردم : ساز مورد علاقه !

            چند وقت هر چی گوش می دادم اصل حواسم معطوف بود به کمانچه اش . ولی نکته ی جالب این بود که فقط با کمانچه ی استاد کلهر پر می زدم و کمانچه ی کس دیگه ای به دلم نمی نشست . در این که آقای فرج پوری کمانچه کش و آهنگ ساز بسیار قابلیه هیچ بحثی نیست ، ولی به دلم نمی نشست . در این بین کنسرت هم نوا با بم و کنسرت کپنهاک استاد شجریان با استاد کلهر و دریای بی پایان آقای عقیلی با آقای فرج پوری رو هم دیدم . تا اینکه یه آلبوم دیگه هم گوش دادم :"شب ، سکوت ، کویر" . این آلبوم رو خیلی گوش داده بودم . ولی این دفعه با یه دید دیگه گوش دادم . با این دید که آهنگ ساز استاد کلهر ه ،سازهای محلی بسیار جالبی توش استفاده شده و کلن به قول معروف ارکستراسیون خیلی عالی ای داره . هم چنین اینکه سبک کار جدیده و استاد شجریان حدود 2- 3 سال روی خوندن این آلبوم وقت گذاشته و کار کرده .

به التماس نجیبم بخند حرفی نیست

شکسته پای شکیبم بخند حرفی نیست

در امتداد جنونم بیا و رو در رو

به خنده‫های عجیبم بخند حرفی نیست

از آخرین نفس کوچه هم پرم دادند

به این غروب غریبم بخند حرفی نیست

طلسم اشک مرا با فریب دزدیدند

تو هم برای فریبم بخند حرفی نیست

من از عبور نگاهی شکسته ام، آری

شکستن است نصیبم بخند حرفی نیست

به حال من پری دل گرفته هم خندید

تو هم بخند حبیبم ـ بخند حرفی نیست

مسعود سلاجقه